W 1934 otrzymała tytuł profesora, a w 1940 doktora nauk fizyczno-matematycznych. 4 grudnia 1948 została członkiem korespondentem, a 28 marca 1958 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Od 1959 do 1970 kierowała wydziałem hydrodynamiki stosowanej Instytutu Hydrodynamiki Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR (w Nowosybirsku) i jednocześnie w latach 1962–1966 kierowała katedrą mechaniki teoretycznej Nowosybirskiego Uniwersytetu Państwowego, 1961–1963 była członkiem Prezydium Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR, a 1959–1970 przewodniczącą Komisji Akademii Nauk ZSRR ds. wykorzystania i ochrony zasobów wodnych Syberii. W 1970 wróciła do Moskwy, gdzie do 1987 kierowała wydziałem metod matematycznych mechaniki Instytutu Problemów Mechaniki Akademii Nauk ZSRR, a od 1987 do 1999 była doradcą przy Dyrekcji Instytutu Problemów Mechaniki Akademii Nauk ZSRR; od 1972 do 1999 była członkiem Rady Naukowej tego instytutu. Napisała ponad 200 prac naukowych, w tym 17 monografii. Od 1931 do 1934 była deputowaną rady miejskiej Leningradu, a od 1947 do 1955 rady miejskiej Moskwy.