Synagoga Canton – jedna z synagog Wenecji, założona w latach 1531–1532, jako druga z kolei w tym mieście. W okresie późnego baroku została odrestaurowana. Dekoracje jej wnętrza stanowi osiem drewnianych paneli, przedstawiających sceny z Księgi Wyjścia. Cenna jest XIX-wieczna bima z drewnianymi kolumnami, rzeźbionymi w formie winorośli.

Historia Synagogi weneckie zostały niegdyś nazywane terminem scuole, prawdopodobnie przez analogię do bractw (konfraterni) religijnych, które tak właśnie nazywano w Wenecji.

Nazwa synagogi Canton nawiązuje przypuszczalnie do nazwiska rodziny, która ją zbudowała, albo do jej położenia w narożniku (wen. canton) placu Ghetto Nuovo. Jej budowę rozpoczęto w latach 1531–1532, wkrótce po przymusowej segregacji Żydów i ograniczeniu miejsca zamieszkania do Ghetto Nuovo, będącego jedną z najstarszych i najważniejszych instytucji żydowskich, istniejących w Wenecji. Ghetto Nuovo jest często uważane za najstarsze żydowskie getto w Europie, a Scuola Canton, zajmująca najwyższe piętro budynku, symbolizowała zarówno barwność życia żydowskiego w średniowiecznej Wenecji, jak i próbę narzucenia tej społeczności rządów z zewnątrz. W kolejnych stuleciach, do 1780 roku synagoga została rozbudowana i wzbogacona w dekoracje.