Akt II Kuriacjusz dowiaduje się, że Horacjusz wraz z braćmi został wyznaczony do wzięcia udziału w pojedynku. Staje więc przed dylematem albo jego ojczyzna straci wolność, albo on przyjaciela. Tymczasem wysłannik z Alby, Flawian, przynosi wiadomość, że Kuriacjusz wraz z braćmi został wystawiony do pojedynku przez swoje miasto. Jest wstrząśnięty koniecznością walki z przyjacielem i szwagrem. Horacjusz wzywa go jednak do odrzucenia niemęskiego żalu i do poświęcenia się ojczyźnie. Kamilla błaga Kuriacjusza, by zrezygnował z walki. Kuriacjusz czuje jednak, że nie może porzucić swoich współobywateli, którzy wierzą, że może ich ocalić. Sabina żąda od brata lub męża, by ją przebili mieczem, aby nie musiała dożyć śmierci jednego z nich. Grozi, że w przeciwnym razie przeszkodzi im w pojedynku. Stary Horacjusz zagrzewa obydwu młodzieńców do wzajemnej walki i męstwa w boju. Horacjusz prosi ojca, by zamknął jego żonę pod strażą.