Emil Deschanel wskazał na psychologiczne nieprawdopodobieństwo rozwoju akcji dramatu, wskazując, że Stary Horacjusz powinien był udać się z synami na plac boju. Pozostawienie go w domu służy jedynie temu, by Julia mogła przynieść fałszywe wieści, a dostojny ojciec wykrzyknąć o synuː Niechby zginął. Zdaniem Deschanela cała akcja utworu została oparta na zwykłym nieporozumieniu. Współcześni Corneille’owi krytycy mieli do niego jedynie pretensję o rozwiązanie dramatu, który według nich powinien się raczej zakończyć samobójstwem niż morderstwem Kamilli. Autor bronił się jednak wskazując, że jest ono zgodne z wersją Liwiusza.
Kontekst mały|Horacjusz zabija swą siostrę. Francesco de Mura. ok. 1760. Utwór został dedykowany Richelieu'mu. Corneille pisał w dedykacjiː Tyle dobrodziejstw, które otrzymałem [od Waszej Eminencji]... Jej zawdzięczam to wszystko, czym jestem. I dodawał, że jest w nim dwóch pisarzyː ten którym był przed poddaniem się kardynałowi i ten który ukształtował się później. Ta dostrzegalna zmiana, którą widzi się w moich dziełach, odkąd mam zaszczyt być sługą Waszej Eminencji, cóż to innego niż wpływ wielkich idei, którymi mnie Ona inspiruje, gdy raczy znosić moje służby?