Moralność czasu wojny Młody Horacjusz jest w utworze wyrazicielem przyszłości, proponuje postępowanie najodpowiedniejsze w danej chwili. Kto przeżył powinien normalnie żyć dalej. Jego twarda postawa jest jedyną rozsądną w danej sytuacji. Upojony zwycięstwem zabija Kamillę. Uważa swój czyn za akt sprawiedliwości, ale potem ogarnia go zwątpienie. Poddaje się więc pod osąd ojca i króla. Król uznaje go zgodnie z prawem za winnego. I on jednak wątpi. Uwydatniają to warianty tekstuː niebezpieczny zapał Horacjusza (1642), staje się szlachetnym zapałem (1656), by w 1660 r. znowu stać się niebezpiecznym zapałem. Nie sposób oceniać Horacjusza tak jak zwykłego obywatela, należy on bowiem do tych, którzy zapewniają krajowi bezpieczeństwo. Król bierze pod uwagę wdzięczność, jaką winien Horacjuszowi cały naród, jego pobudki, winę Kamili i ostatecznie wypowiada słowa przebaczenia.
Horacjusz prezentuje moralność wyjątkową. Jako że największym zagrożeniem dla ojczyzny jest defetyzm, wielkiego poddanego, który miał odwagę zdusić potwora, należy zrozumieć i okazać mu litość. Ta moralność będąca wynikiem racji stanu doskonale odpowiadała potrzebom Francji będącej w stanie wojny.