Praca była instrukcją, według której w dwóch miejscach na terenie pleneru – ciągle na tym samym filarze na tarasie oraz na dowolnie wybranych miejscach z porządku codzienności: drzewach, płotach, w lesie, na łące czy na wodzie – każdego dnia rozmieszczane były plakaty przypominające powiększone kartki z kalendarza. Obie sytuacje były dokumentowane fotograficznie, wraz z kontekstem – plenerem i jego uczestnikami. Dokumentacji towarzyszył napisany po polsku i angielsku odautorski komentarz teoretycznyElżbieta Kościelak, Maria Michałowska, Wrocław: Galeria Kościelak, 2014, s. 15–24.. Wskazuje się na powiązanie tej realizacji z ideą sztuki permanentnej, sformułowanej przez Andrzeja Lachowicza i Natalię LL i praktykowanej przez artystów z kręgu Permafo, jednak monografistka Michałowskiej podważa tę tezę, wskazując na genetyczną niezależność ich poszukiwańElżbieta Kościelak, Maria Michałowska, Wrocław: Galeria Kościelak, 2014, s. 74..