wyróżnił się w walkach nad Berezyną, gdzie dowodził taborem I dywizjonu 2 pułku artylerii polowej. 14 kwietnia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana korpusu weterynaryjnego z „grupy byłej armii austro-węgierskiej”.
7 maja 1922 r. został zdemobilizowany. W latach 1923–1924 posiadał przydział w rezerwie do Kadry Okręgowego Szpitala Koni Nr 10. W 1934 pozostawał w ewidencji PKU Nisko. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 w korpusie oficerów weterynarii. Pozostawał wówczas w ewidencji KRU Rzeszów.
Pracował kolejno w Koprzywnicy jako miejski lekarz weterynarii w 1923, Rudkach, Tarnobrzegu i Rzeszowie, gdzie mieszkał przy ul. Królewskiej 18. Działał w Lidze Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, był wiceprezesem komitetu powiatowego w Rzeszowie. Brał udział w kursie szybowcowym. Działał w Związku Oficerów Rezerwy, należał do Koła Rodzin Urzędniczych. Pracował w amatorskim teatrze „Reduta”. Pracował jako powiatowy lekarz weterynarii starostwa powiatowego w Rzeszowie.