Stefania Ulanowska (ur. 1839 na Białorusi, zm. po 1912) – pisarka i folklorystka, jedna z pierwszych polskich etnolożek; współpracowniczka polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie; badaczka symboliki ludowej, problematyki obyczajowej i języka łatgalskiego.

Życiorys Dokładne miejsce i data urodzenia Stefanii Ulanowskiej nie są znane. Z jej opowiadania Dziewięć i pół dusz. Z pamiętnika starej obywatelki (1912) wynika, że urodziła się w 1839 roku na „ukochanej Białorusi”, którą mogła być wschodnia, białoruska część guberni witebskiej lub północno-wschodnie krańce guberni mohylewskiej. Jej ojcem był Edmund Bolewski, a matką Józefa Gacaska. Ojciec zmarł wcześnie, dlatego Stefanię wychowywała matka. Była także jej pierwszą nauczycielką. W późniejszych latach Stefania „pobierała systematyczną naukę”, jednak szczegóły nie są znane.

2 czerwca 1860 roku poślubiła Władysława Ulanowskiego herbu Sulima w kościele Stefani w Maryenhausie. Władysław skończył prawo oraz medycynę. Dwa lata później w Baltynowie urodził się ich jedyny syn, Adam. Tego roku rodzina przeprowadziła się do Wilna. Mieszkała tam jednak krótko ze względu na powstanie styczniowe i zesłanie Władysława do Rosji.