W 1871 roku, po powrocie z Rosji, Ulanowscy przenieśli się do Krakowa, gdzie Władysław zamierzał uzyskać stopień doktora medycyny, jednak dwa lata później zmarł na cholerę. Ulanowska wraz z synem przenieśli się z powrotem na Łotwę.
W kolejnych latach Ulanowska wiele podróżowała, co było związane z edukacją syna, a także badaniami terenowymi, które prowadziła. Wiele faktów z jej życia znanych jest z jej korespondencji z J. A. Karłowiczem. Pod koniec życia wróciła prawdopodobnie na rodzinną Białoruś, co można wywnioskować z jednego z ostatnich napisanych przez nią utworów, Dziewięć i pół dusz… Data i miejsce okoliczności śmierci Stefanii, a także szczegóły pochówku nie są znane.
Praca zawodowa Działalność naukowa Działalność naukowa Stefanii Ulanowskiej rozpoczęła się w 1883 wraz z jej pierwszą publikacją Godne święta w górach. Jednakże, z tej samej lektury wynika, że już wcześniej prowadziła – jak to sama określiła – „poszukiwania ludowe”. Wzrost liczby badań w tym czasie był najprawdopodobniej związany z usamodzielnieniem się syna. Pod koniec lat 80 mieszkała w Wielonach, gdzie zbierała materiały i pisała pracę naukową o Łotyszach z tej okolicy. W latach 90 przeprowadziła się do Moskwy, gdzie pisała korespondencje do „Kuriera Warszawskiego”, a także wzięła udział w zbiorowym dziele Upominek.