Kanonierki torpedowe typu María de Molina – hiszpańskie kanonierki torpedowe z końca XIX wieku. W latach 1894–1900 w stoczni w Ferrol zbudowano trzy okręty tego typu. Jednostki weszły w skład hiszpańskiej marynarki wojennej w latach 1898-1900. Zmodernizowane w latach 1917-1918, wszystkie okręty zakończyły służbę w 1926 roku.

Projekt i budowa Kanonierki torpedowe typu María de Molina zostały zamówione i zbudowane w krajowej stoczni w Ferrol. Jednostki posiadały dwa kominy. Stępki okrętów położono w 1894 roku, a zwodowane zostały w latach 1896-1897.

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „María de Molina” Arsenal de La Graña 1894 9 października 1896 1898 „Marqués de la Victoria” 4 lutego 1897 1900 „Álvaro de Bazán” 14 września 1897

Dane taktyczno-techniczne Okręty typu María de Molina były kanonierkami torpedowymi o długości między pionami 71,62 metra, szerokości 7,98 metra i zanurzeniu 2,7 metra (maksymalnie 3,04 metra). Wyporność normalna wynosiła 830 ton. Siłownię jednostek stanowiły dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej nominalnej mocy 2500 KM (3500 KM po przeciążeniu), do których parę dostarczały cztery kotły lokomotywowe. Prędkość maksymalna napędzanych dwiema śrubami okrętów wynosiła 17 węzłów przy mocy nominalnej i 19,5 węzła po przeciążeniu maszyn.