Okręty zabierały standardowo zapas 120 ton węgla, co zapewniało zasięg wynoszący 2000 Mm przy prędkości 10 węzłów.
Na uzbrojenie artyleryjskie okrętów składały się dwa pojedyncze działa kalibru 120 mm Hontoria M1883 L/35, cztery pojedyncze działa 3-funtowe kal. 42 mm (1,65 cala) Nordenfelt L/42 i dwa karabiny maszynowe kal. 7,7 mm L/80. Broń torpedową stanowiły trzy pojedyncze wyrzutnie kal. 356 mm (14 cali), w tym jedna stała na dziobie, umieszczona poniżej wodnicy.
Kanonierki miały opancerzoną o grubości 152 mm (6 cali).
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 89 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Kanonierki torpedowe typu María de Molina zostały przyjęte w skład Armada Española w latach 1898-1900. W momencie wybuchu wojny amerykańsko-hiszpańskiej tylko „María de Molina” znajdowała się w służbie, jednak nie wzięła udziału w walkach, gdyż nie osiągnęła jeszcze gotowości bojowej. W okresie trwania I wojny światowej jednostki były już przestarzałe. W latach 1917–1918 wszystkie kanonierki przeszły modernizację, która obejmowała wymianę kotłów, zmianę aranżacji kominów oraz demontaż obu dział kal. 120 mm i dział kal. 42 mm, w miejsce których zainstalowano sześć lub osiem pojedynczych dział kal. 57 mm Nordenfelt L/42. Okręty wycofano ze służby w 1926 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019