Karabin Baranowa wzór 1869 (ros. Винтовка Баранова обр. 1869 года) – konwersja ładowanego odprzodowo „6-liniowego karabinu , polegająca na przystosowaniu go do ładowania odtylcowego, nabojem scalonym. Stworzona przez rosyjskiego porucznika N. M. Baranowa, wykorzystująca rozwiązania włoskiego oficera marynarki Augusto Albiniego. Stąd też często określany jako Karabin Albini-Baranow (ros. винтовка Альбини-Баранов).
Historia W latach 60. XIX wieku Ministerstwo Wojny aktywnie poszukiwało możliwości szybkiego wyposażenia armii w karabin odtylcowy, zasilany nabojami scalonymi. Wraz z rozwojem i poszukiwaniem nowych modeli takiej broni, szczególną uwagę zwrócono na możliwość konwersji dostępnych egzemplarzy broni odprzodowej. W związku z tym w 1896 roku zdecydowano się na przyjęcie na uzbrojenie dwóch modeli karabinów: Baranowa a następnie Krnki (powstałych poprzez przebudowę dotychczas używanych egzemplarzy odprzodowych, ale według różnych koncepcji).
Bardziej zaawansowany a zarazem tańszy w produkcji okazał się system, zastosowany w karabinach Krnka, w związku z czym karabiny Baranowa przyjęto tylko w flocie, a produkcję zakończono po przebudowaniu ok. 10 000 sztuk.