Oficjalnie karabiny Baranowa zostały zastąpione w 1870 r. przez karabiny Berdana, ale używano ich jeszcze w czasie wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878). W chwili jej wybuchu w użyciu pozostawało 3691 szt. a kolejne 6309 szt. było zmagazynowanych w ramach rezerwyР. Эрнест Дюпюи, Тревор Н. Дюпюи Всемирная история войн (в 4-х тт.). книга 3 (1800—1925). СПб., М., «Полигон — АСТ», 1998. s. 419-420.
Konstrukcja Baranow był karabinem jednostrzałowym, zasilanym nabojem scalonym w łusce metalowej (15,24 × 40 mm R), elaborowanym prochem czarnym. Po otwarciu zamka wyciąg wysuwał nieco łuskę z komory nabojowej, którą następnie należało ręcznie usunąć. Karabin wykazywał się kiepską balistyką z powodu stosowania pocisku o dużym kalibrze – 15,24 mm.
Bagnet Do karabinów nie opracowano nowego bagnetu, a stosowano dotychczasowy (wzór 1856) z karabinów poddanych konwersji. Był to bagnet tulejowy z głownią trójgraniastą. Szczelina tulei miała kształt zbliżony do litery „Z”. Wymiaryhttp://bajo.cz.sweb.cz/sklad_1/rusko_1856.pdf: Długość całkowita: 572 mm Długość głowni: 505 mm Średnica tulei: 20,5 mm Waga: ok. 400 g
Uwagi
Przypisy
Baranow