Okręty podwodne typu U-19 – cztery niemieckie dwukadłubowe okręty podwodne, zbudowane w latach 1911–1913 dla Kaiserliche Marine w stoczni Kaiserliche Werft w Gdańsku. Okręty tego typu były pierwszymi U-Bootami wyposażonymi w silniki Diesla oraz pierwszymi wyposażonymi w działa pokładowe. Przedostatni okręt tego typu – U-21 pod dowództwem Otto Hersinga – był pierwszym w I wojnie światowej okrętem podwodnym który zatopił okręt przeciwnika, pierwszym też okrętem w historii który zatopił wrogą jednostkę przy pomocy torpedy. U-20 zaś został pierwszym okrętem podwodnym który zatopił pasażerski transatlantyk.
Okręty podwodne typu U-19 były oceanicznymi jednostkami wypierającymi 650 ton w położeniu nawodnym oraz 837 ton pod wodą, o długości 64,15 metra, które napędzane były w położeniu nawodnym przez dwa silniki Diesla o mocy 850 KM każdy oraz dwa silniki elektryczne o mocy 600 KM każdy w zanurzeniu. Wyposażone były w dwie wyrzutnie torpedowe kalibru 50 cm na dziobie oraz dwie o takiej samej średnicy na rufie.