Wówczas inni katoliccy członkowie delegacji – poseł do Tweede Kamer Maan Sassen (1911–1995) i członek Eerste Kamer Leo Beaufort (1890–1965) – zaczęli namawiać ją, by sama kandydowała w wyborach parlamentarnych. Niechętnie się zgodziła, nalegając na dalsze miejsce na liście. Nie zdobyła mandatu, lecz wkrótce uzyskała miejsce w parlamencie, zastępując Sassena, który objął funkcję ministra terytoriów zamorskich. W parlamencie zajmowała się polityką zagraniczną. Była posłem od 12 sierpnia 1948 do 13 października 1956 roku. W latach 1949–1956 – jako jedyna kobieta – zasiadała w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy. W latach 1952–1956 – również jako jedyna kobieta – zasiadała w parlamencie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Prasa nazywała ją wówczas „Miss Europe”.

13 października 1956 roku została mianowana ministrem pracy społecznej w czwartym rządzie Willema Dreesa (1886–1988) – była pierwszą kobietą w historii Holandii na stanowisku ministra. W okresach od 7 listopada 1961 do 4 lutego 1962 roku i od 23 kwietnia 1963 do czerwca 1963 roku pełniła również funkcję ministra edukacji, sztuki i nauki w zastępstwie za chorego Calsa. Pod koniec kadencji udało jej się doprowadzić do przyjęcia przez parlament Ustawy o Pomocy Ogólnej (1963), co uznawała za swoje największe osiągnięcie.