O nowym prawie mówiła, że było to „wielkie przejście od łaski do sprawiedliwości”. Funkcję ministra sprawowała do 24 lipca 1963 roku.

Po wygranych wyborach w 1963 roku nie chciała już pełnić funkcji w rządzie i pozostała regularnym posłem. W parlamencie zasiadała od 2 lipca 1963 do 22 listopada 1966 roku. Podczas tzw. Nocy Schmelzera z 13 na 14 października 1966 roku zagłosowała w interesie jedności partii przeciwko rządowi swojego przyjaciela Jo Calsa (1914–1971). Po wielokrotnych namowach nowego premiera Jelle Zijlstry (1918–2001) objęła w końcu w 1966 roku funkcję ministra kultury, rekreacji i pracy społecznej, z której zrezygnowała po kilku miesiącach.

Po kolejnych wygranych wyborach w 1967 roku jej partia promowała ją na stanowisko premiera, które Klompé odrzuciła z uwagi na brak wystarczającej wiedzy z zakresu finansów i gospodarki – premierem został Piet de Jong (1915–2016). Od 23 lutego 1967 do 5 kwietnia 1967 roku Klompé zasiadala w parlamencie, po czym ponownie objęła funkcję ministra kultury, rekreacji i pracy społecznej, którą sprawowała do 6 lipca 1971 roku.