Według stanu z 30 października 1939 roku w obozie przebywało 1565 oficerów, 15 policjantów i żandarmów, 55 podoficerów i szeregowych podlegających odesłaniu na tereny okupowane przez ZSRR, 38 uchodźców podlegających odesłaniu na tereny okupowane przez ZSRR, 1175 podoficerów i żołnierzy podlegających przekazaniu Niemcom, jedna osoba odmówiła powrotu do niemieckiej strefy, 26 uchodźców podlegających przekazaniu Niemcom i 12 uchodźców którzy odmówili wyjazdu do niemieckiej strefy. Ogólna liczba przetrzymywanych w obozie – 2887. 23 października zapadła decyzja o „rozładowaniu” obozów przejściowych.
Z obozu w Putywlu oficerów wysłano do Kozielska i Starobielska, a policjantów do Ostaszkowa. 1 listopada zaczęto wywozić jeńców do innych obozów. Jak wspomina Stanisław Künstler na stacji w Tiokinie spotkał on grupę jeńców z innej filii obozu, byli to m.in. płk. dr Bolesław Szarecki, płk. dypl. Marian Bolesławicz. W obozie zatrzymano komisarza Policji Państwowej z Warszawy mjr. Skalskiego z synem, kadetem ze Lwowa. Prawdopodobnie część polskich oficerów i żołnierzy została zamordowanych na miejscu.
Komendantem obozu był major bezpieczeństwa państwowego Nikołaj Nikołajewicz Smirnow, komisarzem batalionowym Siemion Piotrowicz Wasiagin.