Był inżynierem chemii, absolwentem Politechniki Lwowskiej.
Do września 1939 roku Stanisław Solecki pracował jako Naczelnik Wydziału Akcyz i Monopoli Państwowych w Izbie Skarbowej w Białymstoku.
Ukrywanie Żydów Po wybuchu wojny rodzina wyjechała z Białegostoku do Korczyny, gdzie zamieszkała w okazałym domu Wiktorii Soleckiej i utrzymywała się z kilkuhektarowego gospodarstwa ogrodniczo-sadowniczego.
Stanisław Solecki zaangażowany był w działalność w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego, był oficerem rezerwy w Armii Krajowej. Na przełomie 1941 i 1942 roku reprezentant korczyńskich Żydów poprosił Stanisława Soleckiego o przejęcie magazynu towarów żelaznych, żeby zabezpieczyć mienie żydowskie na wypadek konfiskaty. Dochody z tej działalności były przeznaczane na pomoc Żydom m.in. w getcie w Krośnie i w Rzeszowie.
W 1943 roku Soleccy mieli piątkę dzieci: 15-letniego Jerzego, 13-letniego Stanisława, 11-letniego Wiktora, 8-letnią Marię i rocznego Andrzeja. Rok później na świat przyszła Anna. W domu mieszkała również Wiktoria Solecka oraz służąca, Jadwiga Bajgrowicz.