Piotr Iwanowicz Raftopuło (; ur. , zm. w 1915 w Warszawie) – generał armii Imperium Rosyjskiego, dowódca 3. Batalionu Wołyńskiego Pułku Lejbgwardii w latach 1886–1890 i 54. Mińskiego Pułku Piechoty w latach 1890–1899, szlachcic rosyjski.

Życiorys Pochodzenie społeczne Raftopułowie byli rodem szlacheckim w guberni chersońskiej Imperium Rosyjskiego. Wywodzili się z Greków (Raftopulos), sprowadzonych do tej guberni w czasie rządów carycy Katarzyny II Wielkiej. Do połowy XIX w. było wśród nich wielu marynarzy. Piotr Raftopuło urodził się . Jego ojcem był Iwan Raftopuło. Byli oni wyznawcami prawosławia.

Kariera wojskowa Piotr Raftopuło rozpoczął karierę wojskową . Został praporszczykiem, czyli chorążym. został podporucznikiem, a – porucznikiem w 103. Pietrozawodskim Pułku Piechoty. W latach 1863–1864 brał udział w tzw. Kampanii Polskiej, czyli stłumieniu powstania styczniowego. Musiał być zdolnym i wyróżniającym się oficerem, gdyż przyjęty został do Gwardii Imperium Rosyjskiego – formacji reprezentacyjnej i osobistej straży cesarza Rosji, otrzymując stopień podporucznika gwardii, który był równy porucznikowi w pospolitym wojsku rosyjskim. Trafił do Wołyńskiego Pułku Lejbgwardii, który od 1862 stacjonował w Warszawie. Przydzielony został do tego pułku na rozkaz dowódcy 2. batalionu.