Kolejnym awansem wojskowym była nominacja na porucznika gwardii . Dwa lata później odznaczony został Cesarskim i Królewskim Orderem Świętego Stanisława III klasy. Sztabskapitanem gwardii został .
W sierpniu 1877 Wołyński Pułk Lejbgwardii wyruszył z Warszawy na wojnę z Turcją. Dowódcą pułku był wtedy generał major Michaił Mirkowicz (1836–1891). Po kilku dniach walk z Turkami, , Piotr Raftopuło awansowany został do rangi kapitana gwardii i jednocześnie został dowódcą 5. roty (kompanii) 2. batalionu. Dodatkowymi nagrodami za udział w wojnie z Turcją były przyznane w 1878 dwa odznaczenia: Order Świętej Anny III klasy z mieczami i wstęgą za pochód przez Bałkany (konkretnie przez masyw górski, który dziś jest znany jako Stara Płanina) i udział w bitwie pod Taszkentem oraz Order Świętego Włodzimierza IV klasy z mieczami i wstęgą za „walkę z Turkami i trudy poniesione w armii”. W 1883 otrzymał Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy. Piotr Raftopuło otrzymał najwyższy stopień wojskowy w Gwardii Imperium Rosyjskiego – stopień pułkownika gwardii. W 1886 odznaczony został Orderem Świętej Anny II klasy (bez mieczy), a w drugiej połowie roku został dowódcą 3. Batalionu Wołyńskiego Pułku Lejbgwardii, stacjonującego w dalszym ciągu, po wojnie z Turcją, w Warszawie. płk gwardii Piotr Raftopuło został dowódcą 54.