26–28..
Na nurt synkretyczny (określany też jako antynaturalistyczny) składały się takie tendencje jak symbolizm, futuryzm, dadaizm, konstruktywizm, surrealizm, formizm i inne. Teatr tego nurtu rezygnował z psychologicznej podstawy gry aktorskiej, za obiekt zainteresowania biorąc sam ruch sceniczny, dźwięk, wrażenie wizualne. W spektaklu łączył różne dziedziny sztuk, jak taniec, poezja, malarstwo, muzyka. Nie powstawały osobne teatry skupiające się na eksperymentach, raczej znajdowały one swoje miejsce w już istniejących teatrach nurtu analitycznego, a wiązały się prędzej z nazwiskami wybitnych inscenizatorów i teoretyków niż konkretnymi miejscami. Najważniejszy wkład w rozwój koncepcji teatru synkretycznego wnieśli Adolphe Appia i Gordon Craig.
Dwudziestolecie międzywojenne Po I wojnie światowej oba nurty łączą się ze sobą nierozerwalnie, tworząc zjawisko określane jako teatr inscenizacji. Za materiał literacki służyły twórcom nowe sztuki Karela Čapka, Luigiego Pirandelli, Paula Claudel, Władimira Majakowskiego, Bertolta Brechta, Stefana Żeromskiego.