Zaczęli pracować razem, zajmując się malarstwem ściennym i ceramiką, także monumentalną.
W 1939 Helena i Lech przyjechali do Polski na wakacje i nie zdążyli już wrócić do Rzymu. Podczas wojny mieszkali w Warszawie, w kamienicy należącej do rodziny Heleny. W 1943 zwyciężyli w tajnym konkursie na freski do warszawskiego kościoła św. Jakuba, jednak prace w samym budynku przerwał już na samym początku wybuch powstania warszawskiego. Para została wypędzona z mieszkania i wywieziona do Pruszkowa, jednak udało im się uniknąć pobytu w tamtejszym obozie przejściowym. Resztę wojny spędzili poza Warszawą. 28 października 1944 w Częstochowie wzięli ślub.
W 1945 Grześkiewiczom urodził się syn Piotr, a jednocześnie rozpoczął się najintensywniejszy okres ich działalności zawodowej. Po ślubie skontaktowali się z nowymi polskimi władzami przebywającymi w Lublinie, skąd zostali skierowani do Warszawy do prac nad nową Siedzibą Rządu Tymczasowego. Następnie zajmowali się renowacją Belwederu oraz pałacu w Natolinie. W 1947 odwiedzili Włochy, by Lech mógł dokończyć przerwane studia w Rzymie.