Po powrocie do Polski nawiązali współpracę z Biurem Nadzoru Estetyki Produkcji (przekształconym później w Instytut Wzornictwa Przemysłowego). W latach 1947–1948 zostali skierowani do Włocławskich Zakładów Fajansu, by prowadzić kursy malowania na ceramice dla pracownic fabrycznej malarni. Romualda Hankowska wskazuje, że faktycznie Grześkiewiczowie pierwszy raz przebywali w fabryce w 1949, później kilkukrotnie odwiedzali ją w latach późniejszych. Początkowo uczyli fabryczne malarki komponowania dekoracji, poszerzali ich znajomość wzorów ludowych, stanowiących punkt wyjścia dla dekoracji produkcji fabrycznej. Artyści projektowali także dla fabryki wzory ceramiki do produkcji. W późniejszych okresie realizowali tam autorską ceramikę. W 1951 namalowali we włocławskim kościele św. Jana freski, przedstawiające jedenaście scen z życia Chrystusa.
Na początku lat 50. z ramienia IWP Grześkiewiczowie współpracowali również z twórcami ludowymi w ramach tzw. kolektywów projektanckich. Byli pierwszymi opiekunami zespołu malarek z Zalipia, a w 1950 zainicjowali powstanie zespołu z wycinankarkami z Kurpi.