W wojnie obronnej Polski w 1939 dowodził plutonem w II baterii haubic w 14. Dywizjonie Artylerii Ciężkiej, który brał udział w bitwie pod Kutnem. Po rozbiciu jego jednostki i wzięciu do niewoli, udało mu się zbiec i wrócić ok. 25 września 1939 do Poznania. Tam w okresie okupacji hitlerowskiej od 1940 pracował jako robotnik w niemieckiej firmie budowlanej. W 1941 dzięki poparciu hr. Aleksandra Zamojskiego został zatrudniony przez Pełnomocnika Rady Głównej Opiekuńczej na dystrykt lubelski w Janowie Lubelskim w charakterze referenta organizacyjnego - inspektora. Od 1942 do wiosny 1944 był zatrudniony jako wychowawca 14-letniego Adama Zamojskiego w majątku w Kozłówce.
Po zakończeniu wojny powrócił do pracy w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu. W 1945 objął stanowisko dyrektora gabinetu Ministra Ziem Odzyskanych. W 1948 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do PZPR. 8 września 1947 otrzymał nominację na wojewodę olsztyńskiego. W okresie sprawowania tej funkcji był przewodniczącym Klubu Inteligencji Pracującej w Olsztynie, wykładał również wstęp do nauk prawnych i logikę w Studium Administracyjno-Prawnym, będącym filią Wydziału Prawa Uniwersytetu Toruńskiego. Po odwołaniu z funkcji wojewody w 1948 został dyrektorem administracyjnym na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1950 obronił pracę doktorską pt.