Prototyp został zbudowany w Warsztatach Szybowcowych ZASPL, na jego budowę Warsztaty otrzymały subwencję Ministerstwa Komunikacji. Oblatany został wykonany na lotnisku w Skniłowie przez Szczepana Grzeszczyka w maju 1933 roku. Przeprowadzone próby wykazały bardzo dobre właściwości lotne szybowca, jego zaletą była duża sztywność płata. Efektem prób w locie była zmiana konstrukcji tyłu kadłuba polegająca na odchyleniu w górę jego osi, co pozwoliło zwiększyć kąt natarcia skrzydła przy starcie. Dodano również osłonę kabiny zamiast wiatrochronu.
Egzemplarze seryjne oznaczono jako CW-5 bis/34, pierwsze były ukończone w 1934 roku i przekazane do eksploatacji w szkołach szybowcowych w Bezmiechowej i Ustianowej. Piloci na tych szybowcach zaczęli bić rekordy krajowe i międzynarodowe. 5 października 1934 roku Wanda Modlibowska ustanowiła kobiecy rekord Polski w długotrwałości lotu osiągając czas 9 h 30 min, 26 kwietnia 1935 roku Piotr Mynarski wykonał pierwszy w Polsce przelot docelowo-powrotny na odległość 15,8 km, 4 października 1935 roku Zbigniew Żabski osiągnął wysokość 2540 m. thumb|left|CW-5 bis 35 w locie termicznym W 1935 roku powstała ulepszona wersja szybowca oznaczona CW-5 bis/35. Zwiększono przekrój tyłu kadłuba oraz w konstrukcji drewno sosnowe zastąpiono świerkowym.