W 1910 przewodniczącym towarzystwa został Wilhelm Ostwald, który cechował się dużym entuzjazmem dla działalności organizacji i wniósł doń zmysł organizacyjny. Zorganizował w Hamburgu (1911) Międzynarodową Konferencję Monistów, w której wzięło udział około 4.000 osób. Powołał do życia, wydawane przez następne trzy lata, pismo Monistische Sonntagspredigten. Zaostrzył też kurs antyklerykalny. W 1915, po konflikcie z Haeckelem, kłopotach finansowych organizacji i niechęci żydowskiej grupy, którą drażnił ostentacyjny germanizm przywódcy, Ostwald zrezygnował z kierownictwa Ligi.
Liga straciła entuzjastów w okresie I wojny światowej, kiedy to załamała się wiara w ciągłość postępu, uniwersalność nauki i przekonanie, że służy ona głównie dobru. Moniści doświadczyli wówczas ostracyzmu, a ruch, krótko po wojnie został rozwiązany. Próby stworzenia z nauki namiastki religii i stosowane obrządki parareligijne nie okazały się ucieczką od metafizyki, lecz próbą stworzenia metafizyki zastępczej. Paradoksalnie, mimo liberalnych i marksistowskich przekonań członków, często wrogo nastawionych do kościołów i religii, przejmowali oni wiele z retoryki i obrzędowości religijnej, np. prowadząc wykłady nazywane kazaniami niedzielnymi, czy wydając katechizm monistyczny.