Historycy nie odnaleźli klucza politycznego do tragedii. Za postacią Emilii nie ukrywa się żadna z ówczesnych intrygantek politycznych. Podobnie nie sposób zidentyfikować Augusta z którymkolwiek z ówczesnych dostojników. Starsi krytycy odczytywali utwór jako wołanie o pobłażliwość dla osób, które wyraziły sympatię tzw. bosonogim w Normandii. Bunt został jednak stłumiony kilkanaście miesięcy przed premierą utworu, a jego przywódcy dali głowę, wołanie o litość byłoby więc w tej sytuacji daremne. Zastanawia dlaczego Richelieu przyklasnął sztuce. W okresie gdy pojawiła się na scenie, zbierał właśnie owoce swej polityki, gwałt okazał się płodny i pożytecznyː w kraju panował spokój, autorytet Francji na arenie międzynarodowej wzrósł. Niemniej Richelieu nie chciał uchodzić za tyrana, nie dążył też do dyktatury. Z tych więc zapewne względów oklaskiwał tragedie, która obiecywał szczęśliwe jutro, mądry i wyrozumiały porządek.