Obecny kościół W 1450 roku rozpoczęto wznoszenie nowego kościoła w stylu gotyckim według projektu Antonia Gambella. Nowy obiekt prawdopodobnie położony był pod kątem prostym w stosunku do starego oratorium, które miało być zwrócone w stronę kanału Cannaregio. W 1451 roku Elisabetta Bragadin kupiła działkę przylegającą do kościoła, aby umożliwić jego rozbudowę. W 1470 roku do ukończenia dzieła został zaproszony Pietro Lombardo; był to jego pierwszy obiekt architektoniczny w Wenecji. Kościół św. Hioba stał się jednym z najwcześniejszych przykładów architektury renesansowej w mieście, a główny portal w fasadzie stanowi kwintesencję stylu florenckiego. Trzy posągi (obecnie w zakrystii) są również dziełem Pietra Lombarda.
14 kwietnia 1493 roku kościół, poświęcony św. Hiobowi i św. Bernardynowi ze Sieny został konsekrowany przez biskupa Bartolomea Averoldi. W 1587 roku, po zakończeniu prac restauracyjnych został konsekrowany po raz drugi. Jego wnętrze wypełniły obrazy najsłynniejszych weneckich malarzy tamtych czasów, takich jak: Giovanni Bellini, Vittore Carpaccio, Marco Basaiti, Paris Bordone, Antonio Vivarini. W prezbiterium, poprzedzonym okazałym łukiem tęczowym, pochowany został dobroczyńca kościoła, doża Cristoforo Moro, inicjator zaproszenia Pietra Lombarda do Wenecji.