Andronik Gewondowicz Iosifjan (orm. Անդրանիկ Ղևոնդի Հովսեփյան, ros. Андроник Гевондович Иосифьян, ur. we wsi Cmakaoch w guberni jelizawietpolskiej (obecnie w Górskim Karabachu), zm. 13 kwietnia 1993 w Moskwie) – radziecki fizyk, inżynier i konstruktor narodowości ormiańskiej, akademik Akademii Nauk Armeńskiej SRR.

Życiorys Urodził się w rodzinie nauczyciela. Od dzieciństwa pracował jako pastuch, w 1918 podczas wojny armeńsko-tureckiej wraz z rodziną uciekł do Turkiestanu, skąd wrócił w 1922, po czym ochotniczo wstąpił do Armii Czerwonej, służył jako telefonista w batalionie łączności w Tbilisi. W okresie służby w armii ukończył rabfak (fakultet robotniczy). Po demobilizacji w 1925 rozpoczął studia na Wydziale Elektromechanicznym Bakijskiego Instytutu Politechnicznego, które ukończył w 1929, po czym został asystentem w tym instytucie, w 1931 przeniósł się do Moskwy, gdzie pracował w laboratorium elektromaszynowym Wszechzwiązkowego Instytutu Elektrotechnicznego im. Lenina jako inżynier, pracownik naukowy i od 1932 szef laboratorium. Zajmował się konstrukcją silników. W 1937 podczas wielkiego terroru jego ojciec został aresztowany i rozstrzelany (zrehabilitowany po śmierci Stalina), a on sam zdegradowany i usunięty z partii, w 1939 przywrócono mu poprzednie prawa. W 1940 został doktorem nauk technicznych, a w 1941 profesorem.