Po ataku Niemiec na ZSRR zajmował się techniką zbrojeniową, we wrześniu 1941 został dyrektorem fabryki nr 627 w Moskwie produkującej elektrotechnikę wojskową, od czerwca 1942 kierował zakładem zbrojeniowym nr 689 w Izmajłowie, w maju 1944 mianowano go dyrektorem Instytutu Naukowo-Badawczego nr 627 (w 1959 przemianowanego na Wszechzwiązkowy Naukowo-Badawczy Instytut Elektromechaniki). Na tym stanowisku zajmował się głównie techniką rakietową, a od końca lat 50. również techniką kosmiczną. Instytutem kierował do 1973, później do 1982 był kierownikiem naukowym eksperymentalnego zakładu Wszechzwiązkowego Naukowo-Badawczego Instytutu Elektromechaniki, następnie został dyrektorem i głównym konstruktorem naukowo-badawczego biura konstruktorskiego Akademii Nauk Armeńskiej SRR. W 1959 został akademikiem Akademii Nauk Armeńskiej SRR (członkiem korespondentem tej akademii był od 1945). Napisał ok. 250 prac naukowych i dokonał 30 wynalazków.