Stanisław Hałko (ur. 24 grudnia 1884 w Miżanach, zm. 1943 w Auschwitz) – polski duchowny katolicki, doktor filozofii, nauczyciel historii i poseł na Sejm Ustawodawczy (1919–1922).

Życiorys Dzieciństwo Przyszły kapłan urodził się 24 grudnia 1884 roku w szlacheckiej rodzinie we wsi Miżany. Czasy jego dzieciństwa upływały w okresie nasilonych represji ze strony władz carskich po klęsce Powstania Styczniowego. Młody Stanisław Hałko rozpoczął swoją naukę w rosyjskiej szkole średniej w 1895 roku w Wilnie.

Wykształcenie W 1904 roku Stanisław Hałko otrzymał świadectwo maturalne i rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Wilnie. Znalazł się w grupie alumnów dopuszczonych do nauki decyzją władz carskich. Gdy ks. Hałko kończył seminarium w 1908 roku, na święcenia musiał jechać do Kowna, gdyż bp Ropp został wygnany z diecezji wileńskiej. Otrzymał je czerwcu tegoż roku. Nie zamierzał jednak kończyć swojego etapu kształcenia. Po uzyskaniu zgody władz kościelnych udał się na wydział teologiczny w Innsbrucku, a następnie we Fryburgu. Tam studiował ze szczególnym zamiłowaniem historie oraz napisał pracę doktorską „Richeza Konigin von Polen. Gemachlin, Mieczyslaus II”.