Lata międzywojenne Od 19 czerwca 1919 służył w stopniu ogniomistrza w 3 pułku artylerii polowej Wojsk Wielkopolskich (od grudnia 1919 – 14 pułku artylerii polowej. 1 grudnia 1919 po zdaniu egzaminu oficerskiego otrzymał awans na podporucznika. Od marca 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca 7 baterii 14 pułku artylerii polowej. 8 kwietnia 1920 w trakcie walk nad Berezyną został ranny w obydwie nogi odłamkami granatu. Do końca wojny przebywał w szpitalu. Podczas służby w 14 pap studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie Poznańskim. W 1928 został przeniesiony w stopniu kapitana na stanowisko dowódcy VI baterii szkolnej do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Tam 1 stycznia 1931 otrzymał awans na majora. Na początku 1932 został dowódcą 1 dywizjonu szkolnego. Od 1934 służył w 21 pułku artylerii lekkiej w Oświęcimiu jako dowódca 1, a następnie 3 dywizjonu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 22. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od 15 lipca 1938 do 1 września 1939 zajmował stanowisko dyrektora nauk Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu.