W 1938 zakupił majątek ziemski w Smętowie, który uległ nacjonalizacji, gdy Pałubicki został uwięziony w PRL.
II wojna światowa W wojnie obronnej Polski sprawował funkcje dowódcy Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej nr 3 i komendanta garnizonu we Włodawie. Dowodził obroną miasta przed Wehrmachtem i walczył z Armią Czerwoną pod Chełmem. 23 września 1939 w walce z Niemcami w rejonie Hrubieszowa odniósł ciężką ranę i dostał się do niewoli. Przebywał w szpitalu w Kielcach oraz Oflagach IV C Colditz i Prenzlau, z którego we wrześniu 1940 został zwolniony jako inwalida wojenny. Powrócił wtedy do Torunia, gdzie podjął pracę w firmie budowlanej „Rathens” z siedzibą w Norymberdze. W kolejnych latach pracował jako pisarz i brygadzista w Toruniu, Brodnicy i Grudziądzu. Mieszkał w Toruniu przy Grudziądzkiej 95 i w domu Hozakowskich przy św. Jerzego 42. Od 1941 działał w Związku Walki Zbrojnej. W tym samym roku przez tydzień przebywał w toruńskim areszcie Gestapo, jednak został zwolniony z braku dowodów na aktywność w podziemiu. Pod koniec 1941 został komendantem Podokręgu Środkowego Okręgu Pomorze (przebywał wtedy na terenie powiatu włocławskiego), zaś w październiku 1943 – komendantem Okręgu AK. Kierował reorganizacją okręgu i scalaniem mniejszych organizacji podziemnych z AK.