Wiktor Wiśniowski (ur. 20 stycznia 1903 w Starym Samborze, województwo lwowskie, zm. 13 czerwca 1990 w Krakowie) – inżynier mechanik, konstruktor, nauczyciel, profesor nadzwyczajny Politechniki Gdańskiej, profesor zwyczajny Politechniki Wrocławskiej.

Działalność zawodowa, dydaktyczna i organizacyjna W 1921 roku ukończył I Gimnazjum w Przemyślu i rozpoczął studia na Oddziale Naftowym Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej. W 1924 roku przerwał studia z powodów finansowych, podjął pracę w ramach Katedry Teorii Maszyn Cieplnych Politechniki Lwowskiej m.in. w kopalni nafty w Borysławiu, gdzie prowadził badania związane z gazem ziemnym, węglem kamiennym, produkcją palnika kotła przemysłowego na gaz ziemny i palenisk kotłowych. Od 1927 roku pracował w Drohobyczu.

W latach 1928–1929 odbył służbę wojskową w Batalionie Podchorążych w Zaleszczykach i w 26. Pułku Piechoty we Lwowie. Od 1929 roku do sierpnia 1938 roku był pracownikiem Politechniki Lwowskiej, konstruował urządzenia do analizy cieplnej gazu ziemnego. W 1934 roku ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej i otrzymał dyplom inżyniera mechanika.