Od 1 września 1938 do 22 sierpnia 1939 roku pracował w Chemicznym Instytucie Badawczym w Warszawie w Dziale Węglowym jako inżynier do spraw analiz gazów.
Podczas wojny obronnej 1939 roku walczył w stopniu podporucznika. Był dowódcą plutonu 26. Pułku Piechoty w Gródku Jagiellońskim, brał udział w obronie Zegrza i Warszawy. Po kapitulacji Warszawy od 28 września 1939 do stycznia 1945 roku był jeńcem oflagów: X B Nienburg, XVIII C Spittal i II C Woldenberg. W tych obozach jenieckich prowadził wykłady w ramach Studium Politechnicznego oraz kursy z termodynamiki technicznej, statyki wykreślnej, teorii maszyn cieplnych i analizy gazów.
W lutym 1945 roku wrócił do Polski. Od marca do czerwca 1945 roku był nauczycielem matematyki w XIX Państwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym w Łodzi. Od lipca 1945 przebywał w Gdańsku. We wrześniu 1945 roku otrzymał tytuł zastępcy profesora.