Był jednym z organizatorów Politechniki Gdańskiej, na której uruchomił laboratorium cieplne.
Od lipca do 20 listopada 1945 roku pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego, od grudnia 1945 do 1948 roku prodziekana, od 18 lipca 1945 do grudnia 1950 roku organizatora i kierownika Katedry Teorii Maszyn Cieplnych na Wydziale Mechanicznym.
25 marca 1948 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
Od września 1945 do lipca 1949 roku był kuratorem Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Gdańskiej. Po ukazaniu się w czerwcu 1949 roku „Jednodniówki Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Gdańskiej 1923–1948”, którą uznano za wrogą i szkodliwą ideologicznie, został zwolniony z funkcji kuratora. 13 stycznia 1950 roku został odwołany przez ministra oświaty Stanisława Skrzeszewskiego i dyscyplinarnie zwolniony.
Od 1 lutego 1950 do września 1975 roku pracował na Politechnice Wrocławskiej pełniąc kolejno funkcje na Wydziale Mechanicznym: od 1 lutego 1950 do 1954 roku organizatora i kierownika Katedry Teorii Maszyn Cieplnych, w latach 1951–1954 kierownika Oddziału Energetycznego, w latach 1952–1954 dziekana, w latach 1954–1973 kierownika Katedry Mechaniczno-Energetycznej.