zespołów Aiyagari, Kocherlakoty Strauba i Werninga oraz Saeza zwracały uwagę, że model Chamleya–Judda może prowadzić do absurdalnych ekstrapolacji, a przy bardziej złożonych modelach podatek optymalny tego typu powinien być niski, ale niekoniecznie zerowy.

Podatki od konsumpcji i podatki pośrednie W świetle badań, podatki od konsumpcji (np. podatek od sprzedaży, a szczególnie VAT) mogą być efektywnym narzędziem finansowania budżetu państwa, ale są złym narzędziem polityki redystrybucyjnej. Nie obciążają oszczędności i inwestycji, co jest generalnie pożądane. Są jednak relatywnie podatne na przerzucalność i unikanie, a przy zróżnicowanych stawkach mogą generować także znaczące zniekształcenia ekonomiczne. W ocenie np. zespołów Mirrleesa i Mankiwa, poza dobrze uzasadnionymi wyjątkami powinny przyjmować jedną, równą stawkę, służąc finansowaniu państwa, a nie bezpośredniej redystrybucji. Podatki od transakcji finansowych (np. podatek Tobina) są przez raport Mirrleesa z kolei oceniane jako zbyt zakłócające, ponieważ ograniczają płynność rynków i dostępność kapitału, i źródło to odradza ich stosowanie. Sens może według niego mieć natomiast obejmowanie instytucji finansowych VAT-em.