Od 1932 roku pracował jako instruktor szybowcowy w szkole szybowcowej Polichno, w 1934 roku został kierownikiem Szkoły Szybowcowej LOPP Polichno-Pińczów im. gen. Leona Berbeckiego. Pod jego kierownictwem szkoła szybko się rozwijała. W 1932 roku na 5 szybowcach wyszkolono 59 pilotów, a już w 1937 roku szkoła dysponowała 37. szybowcami i wyszkoliła 415 pilotów. W ramach wymiany międzynarodowej szkolono pilotów z sąsiednich krajów: Rumunii, Łotwy, Estonii, Węgier, Czechosłowacji i Finlandii.
15 października 1934 roku, na szybowcu SG-3 ustanowił krajowy rekord długotrwałości lotu z wynikiem 12 h 6 min. W 1935 roku brał udział w Krajowych Zawodach szybowcowych, gdzie zajął 2. miejsce w I grupie. W 1938 roku zwyciężył w VI Krajowych Zawodach Szybowcowych w Masłowie. 16 lipca 1938 roku ustanowił kolejny rekord krajowy w przelocie docelowym. Przeleciał 270,2 km na trasie Masłów-Inowrocław. W 1939 roku, podczas Zawodów Szybowcowych IUSTUS, zajął I miejsce. 17 grudnia 1935 roku otrzymał Srebrną Odznakę Szybowcową (jako 11. polski pilot i 189. na świecie).