1 stycznia 1939 roku został mianowany na nowo utworzone stanowisko inspektora szybownictwa w Zarządzie Głównym Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Wystartował w Międzynarodowych Zawodach Szybowcowych ISTUS rozgrywanych w Polsce w 1939 roku. Na szybowcu PWS-101 zajął pierwsze miejsce.
31 sierpnia został zmobilizowany jako podporucznik pilot. Nie brał udziału w walkach, został ewakuowany do Rumunii. Po krótkim okresie internowania uciekł i przez Jugosławię i Włochy przedostał się do Francji. Następnie trafił do Afryki, gdzie został skierowany do szkoły lotniczej w Rabacie. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF P-0143 i został skierowany na kurs instruktorski do Szkoły Instruktorów w Upavon. Po jej ukończeniu służył w 25 Elementary Flying Training School (EFTS) w Hucknall przez dwa lata jako instruktor i dowódca jednej z eskadr. Latem 1943 roku został przeniesiony do Airborne Forces Experimental Establishment w Farnborough, gdzie latał przez kilka miesięcy jako pilot samolotów holujących szybowce transportowe. Pod koniec 1943 roku został przeniesiony do Afryki, gdzie dowodził polską jednostką transportu lotniczego.