cecha ta u osobników młodocianych była mniej wydatna. Boczny profil odróżniał gallimima od innych ornitomimów także brakiem zwężenia ku przedniej połowie, dolny przedni brzeg kości przedszczękowej na przedzie szczęki kierował się do góry zamiast przebiegać horyzontalnie. Widziany z góry pysk przyjmował kształt łyżkowaty, szeroki i zaokrąglony u czubka (U-kształtny), podczas gdy był on raczej V-kształtny u północnoamerykańskich ornitomimów. Duże oczodoły kierowały się ku bokom, jak u innych przedstawicieli tej samej rodziny. Okolica skroniowa po bokach czaszki za oczami była głęboka, a okno podskroniowe (niższy z otworów leżących za oczodołem) – niemal trójkątny i mniejszy od spotkanego u blisko spokrewnionego strutiomima. Sklepienie czaszki z tyłu, wzdłuż kości ciemieniowych, zdobiły głębokie ślady po przyczepach mięśni. Cienkościenna, wydrążona kość przyklinowa tworzyła gruszkowatą, bulwiastą strukturę z płytką zmarszczką otwierającą się u podstawy czaszki. Nozdrza wewnętrzne były duże, leżały daleko z tyłu za podniebieniem, w związku z obecnością rozległego podniebienia wtórnego, częstego u ornitomimów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gallimim · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.