Delikatna żuchwa, budowana przez cienkie kości, była smukła i płytka od przodu, pogłębiała się nieco w kierunku zadnim. Jej przód przywodził na myśl łopatę, ze szparą pomiędzy koniuszkami szczęki i żuchwy nawet przy zamkniętych ustach. Przypomina to budowę współczesnej mewy siwej. Wyrostek zastawowy, miejsce przyczepu mięśni poruszających żuchwą u jej tylnej części, był dobrze rozwinięty, składał się głównie z kości kątowej. Największą kością żuchwy była natomiast kość nadkątowa, co stanowi często spotykaną u teropodów cechę. Okno żuchwowe, skierowany ku bokowi otwór w żuchwie, było wydłużone i względnie małe. Nie występował wyrostek dziobiasty ani kość nadzębowa, ich nieobecność stanowi cechę często obserwowaną wśród zaopatrzonych w dzioby teropodów, takich jak ornitomimozaury, terizinozaury i ptaki, w przeciwieństwie do innych teropodów. Kształt i proporcje czaszki zmieniały się znacznie w trakcie wzrostu zwierzęcia. Tył czaszki i oczodoły zmniejszały swój względny rozmiar, podczas gdy wydłużał się pysk. Podobne zmiany obserwuje się u dzisiejszych krokodyli. Czaszka była też proporcjonalnie większa u osobników młodszych. Szczęka ani żuchwa Gallimimus nie nosiły zębów, ich przednie części pokrywał zbudowany z keratyny rogowy dziób (rhamphotheca).