Początkowo wzory na chustach były drukowane ręcznie przy użyciu drewnianych matryc. W 1860 roku fabryka została zmodernizowana. Zatrudniała drukarzy kaliko, operatorów perrotyny, rzeźbiarzy matryc, specjalistów od pirografii, dwóch kolorystów i trzech projektantów rysowników. Na początku XX wieku fabryka stała się największym producentem chust i szali w Rosji. Sklepy z chustami znajdowały się, między innymi, w Moskwie, Charkowie, Omsku i Niżnym Nowogrodzie oraz były sprzedawane na jarmarku irbickim.

W 1917 roku zatrudniająca 4500 pracowników fabryka, do tej pory pozostająca w rękach reprezentantów rodzin Łabzinów i Griaznowów, została znacjonalizowana.

Podczas II wojny światowej wytwarzano w niej tekstylia dla Armii Czerwonej. Produkcję drukowanych chust wełnianych wznowiono w latach 50. XX wieku.

W czasach ZSRR w fabryce zatrudnionych było 2500 osób i wytwarzano 20 milionów chust i szali rocznie.

W 2012 roku fabryka zatrudniała około 600 osób i produkowała milion szali i chust na rok. W dalszym ciągu w fabryce tkane są materiały, z których robione są chusty, a nie jedynie drukowane ornamenty na materiale. Wzory są drukowane maszynowo.