Sero Chanzadian (ros. Սերո Խանզադյան, ur. w Gorisie, zm. 26 czerwca 1998 w Erywaniu) – armeński pisarz.

Życiorys Skończył 7-letnią szkołę i w 1934 technikum pedagogiczne w Gorisie, później wykładał ormiański język i literaturę w tym mieście. Gdy w 1937 jego ojciec został aresztowany pod zarzutem przynależności do partii dasznaków, przeniósł się do wsi Tatew i tam kontynuował pracę. Rozpoczął działalność literacką, w 1940 opublikował swoje pierwsze opowiadanie i dramat Owkan Worotceni, wystawiony na scenie teatru w Gorisie. Po ataku Niemiec na ZSRR, we wrześniu 1941 został powołany do Armii Czerwonej i wkrótce potem skierowany na front, walczył w batalionie budowlanym jako celowniczy moździerza i później dowódca plutonu i kompanii moździerzy w 261 pułku piechoty 2 Dywizji Piechoty. Walczył na Froncie Wołchowskim, Leningradzkim, 2 Nadbałtyckim i 3 Białoruskim, brał udział w obronie Leningradu, w operacji leningradzko-nowogrodzkiej, nadbałtyckiej i wschodniopruskiej. Był trzykrotnie ranny i kontuzjowany w walce i odznaczony dwoma orderami bojowymi, w 1943 przyjęto go do WKP(b). Po demobilizacji w 1945 wrócił do Armenii, w 1950 wydał powieść Ludzie naszego pułku, później napisał socrealistyczne o socjalistycznych przemianach w Armenii.