Ján Ondruš, ps. Ján Bábik (ur. 11 marca 1932 w Novej Vésce, zm. 7 listopada 2000 w Stupavie) – słowacki poeta. Jeden z najważniejszych poetów słowackich XX wieku.
Życiorys mały|Grób Jána Ondruša Ján Ondruš skończył szkołę średnią w Nitrze, po czym rozpoczął studia w Pradze, których ze względów zdrowotnych nie ukończył. Pracował jako urzędnik w kopalni węgla, później był bibliotekarzem i pracownikiem Teatru J. G. Tajovskiego w Bańskiej Bystrzycy. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia, od 1961 roku utrzymywał się z renty inwalidzkiej. W latach 70. stał się persona non grata w komunistycznej Czechosłowacji. Ten status przypieczętowała desperacka prośba o możliwość opuszczenia kraju, którą Ondruš pisemnie wystosował do prezydenta Gustava Husáka. W czasach inwigilacji i prześladowań, list musiał być odebrany albo jako element działalności wywrotowej, albo jako przejaw szaleństwa. W latach 80. Ondruš został umieszczony w domu opieki. Choć w opinii poety było to kolejne poniżenie i ograniczenie wolności, którego doświadczył ze strony władz, dla jego bliskich było to mniejsze zło, niż polityczne prześladowania, które groziły Ondrušowi.