W sensie technicznym porozumienia luksemburskie nie były traktatem reparacyjnym (Izrael i Niemcy nie były w stanie wojny, ponieważ Izrael nie istniał w czasie II wojny światowej), lecz umową o zrekompensowaniu kosztów integracji w Izraelu żydowskich imigrantów z terenów Niemiec i przez Niemcy okupowanych.
Elementy składowe porozumień luksemburskich:
a) Umowa niemiecko-izraelska – po stronie niemieckiej powstało zobowiązanie do dostarczenia Izraelowi dóbr i usług w wysokości 3 mld DM w rocznych ratach. Zakończenie dostaw i wykonanie przez Niemcy umowy miało miejsce w 1965 r. Dostawcami były co do zasady podmioty niemieckie z wyjątkiem ropy, którą Izrael mógł sprowadzać z Wielkiej Brytanii do kwoty nieprzekraczającej 30% rocznych rat (limitów);
b) Protokół nr 1 – Claims Conference wzywała rząd Niemiec, a rząd Niemiec obligował się do przyjęcia stosownego prawa wewnętrznego pozwalającego ofiarom III Rzeszy na bezpośrednie dochodzenie praw do odszkodowania i zwrotu mienia utraconego w czasie prześladowań drogą sądową lub administracyjną;