50 złotych 1924 Klęczący rycerz – moneta próbna okresu złotowego II Rzeczypospolitej, wybita według projektu Tadeusza Breyera, z rewersem zatwierdzonym przez Ministra Skarbu rozporządzeniem dotyczącym między innymi wzorów złotych polskich monet obiegowych planowanych jako element reformy walutowej Władysława Grabskiego.
Zarówno na awersie jak i na rewersie 50-złotówki nie umieszczono ani nominału, ani nazwy jednostki monetarnej.
Na monecie nie ma znaku mennicy ani napisu „PRÓBA”.
Rys historyczny W jednym z aktów prawnych poprzedzających reformę Władysława Grabskiego, tj. w dekrecie Prezydenta RP z 20 stycznia 1924 r., przewidywano bicie 3100 złotych z jednego kilograma stopu złota próby 900 (9/31 grama czystego kruszcu na 1 złoty), w nominałach: 10, 20, 50 i 100 złotych. 26 maja 1924 r. Minister Skarbu wydał rozporządzenie ustalające wzory 13 monet o nominałach od 1 grosza do 100 złotych, w tym planowanych wówczas do wprowadzenia czterech nominałów ze złota, dla których wybrano wspólny typ awersu autorstwa Antoniego Madeyskiego (określający również nominał) oraz wspólny rewers z klęczącym rycerzem autorstwa Tadeusza Beyera.