Geneza We wrześniu 2008 r. bank inwestycyjny Lehman Brothers złożył wniosek o ogłoszenie upadłości. To wydarzenie uznaje się za szczytowy punkt ówczesnego kryzysu finansowego. Najważniejszą przyczyną problemów Lehman Brothers były straty, jakie bank poniósł na inwestycjach związanych z rynkiem nieruchomości. W podobnej sytuacji znajdowało się wiele innych dużych banków na całym świecie.
Rządy państw nie chciały ryzykować dalszego pogorszenia sytuacji na rynku finansowym i podjęły decyzję o udzieleniu pomocy instytucjom uważanym za zbyt duże, aby upaść. Jeśli ta pomoc miała zapobiec kolejnym upadłościom, musiała być udzielona bardzo szybko – w ciągu kilku tygodni lub dni. Jedynym źródłem finansowania wielkości miliardów dolarów możliwym do uruchomienia w tak krótkim czasie były środki budżetowe.
Udzielenie pomocy przez rząd (ang. bail out) najczęściej polegało na udzieleniu gwarancji lub rekapitalizacji banku w przy użyciu pieniędzy podatników. W tym drugim przypadku zagrożone instytucje finansowe emitowały nowe akcje, które obejmował rząd płacąc za nie środkami budżetowymi. Dla przykładu rząd Wielkiej Brytanii objął akcje Royal Bank of Scotland za 45,5 mld funtów osiągając blisko 80 proc. udziału w akcjonariacie.