Po upływie 10 lat prezes RBS przyznał, że najprawdopodobniej rząd nigdy nie odzyska wszystkich pieniędzy wyłożonych na ratowanie banku.
Ratowanie banków przez rządy wywołały duże niezadowolenie części opinii publicznej zarówno po prawej, jak i lewej stronie sceny politycznej. Dla przykładu uczestnicy ruchu Occupy Wall Street podnosili, że jest niesprawiedliwością, aby używać pieniędzy podatników, często osób niezamożnych, aby ratować banki – jedne z największych przedsiębiorstw. Zwolennicy TEA Party podnosili, że fundamentalną zasadą działalności gospodarczej jest odpowiedzialność i źle zarządzane banki powinny upadać.
W debacie na temat właściwego sposobu postępowania z bankami zbyt dużymi, aby upaść zwyciężył pogląd, że wielkie banki muszą być ratowane, ale podatnicy nie mogą ponosić kosztów tego procesu. Skutki złego zarządzania powinny spadać na właścicieli, ponieważ akcjonariusze mają prawo i obowiązek kontrolowania poczynań zarządu.
W 2010 r. państwa należące do G20 przyjęły, że ważne systemowo banki będą poddawane przymusowej restrukturyzacji.