thumb|Tsuba
– garda japońskich mieczy (katana, wakizashi, tantō) lub broni drzewcowej (yari, naginata) – tarczowaty jelec, między rękojeścią a głownią, odpowiadający za ochronę dłoni w czasie walki.
Pełniła także wiele dodatkowych funkcji: pozwalała wyważyć miecz, mówiła o statusie społecznym posiadacza, a podczas zwarcia chroniła rękę przed cięciem przeciwnika i zabezpieczała dłoń przed ześlizgnięciem się z rękojeści na głownię.
Tsubę najczęściej wykonywano z żelaza oraz innych metali i stopów metali. Średnica tsuby wynosiła 6-9 cm, grubość ok. 0,5 cm. Miały one różne kształty: owalny, okrągły, czterolistny (mokko), kształt wielopłatkowej chryzantemowej rozety, prostokątny o różnie wyciętych krawędziach np. w narożach wycięty sercowaty kształt liści malwy. W tarczy jelca znajdowały się otwory umożliwiające jego zamocowanie. Układ otworów umożliwiał dopasowanie do każdej głowni. W środku znajdował się wąski, długi, trójkątny otwór na trzpień głowni, po jego prawej stronie otwór o trójlistnym zarysie przeznaczony na szpilę kōgai, z lewej otwór na nożyk kozuka. W niektórych tsubach poniżej środkowego otworu znajdowały się jeszcze dwie okrągłe dziury przeznaczone na przewleczenie sznura temblaka.