W najprostszej formie była pozbawioną ozdób metalową płytką. Takie proste tsuby, kute z żelaza, pochodzą z okresu Nara (710–794), czasem miały prostą ażurową dekorację. Z biegiem lat zaczęto je dekorować. W okresie Muromachi (1333–1560) dzięki zastosowaniu stopów metali do zdobienia wprowadzono kolor. Wykorzystywano brąz, stop miedzi i złota o nazwie shakudō dający głęboką czerń i niebieskawy połysk, stop miedzi i srebra o nazwie shibuichi dający popielatą barwę. Zdobiono je także cyzelowanym reliefem, inkrustacją złotem, srebrem, mosiądzem i brązem, emalią komórkową, szlachetnymi kamieniami, koralem.
Zdobieniem tsub zajmowali się wyspecjalizowani rzemieślnicy. W końcu XVI wieku sławą cieszyły się dwa rody artystów rzemieślników wytwarzających tsuby – Kaneie i Nobuie.
W okresie Edo (1600–1868) w dekoracji tsuby wykorzystywano motywy figuralne – ludzkie i zwierzęce, motywy roślinne, symboliczne, pejzaże, sceny historyczne, legendarne, religijne, literackie itp.. W dekoracji jelców ważnym elementem były także herby samuraja do którego należał miecz lub herby pana, któremu służył.